آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا...

تکرار سپیده دمانه این تنها گریز یافته

          صبراین تنها خولیای مست دشت بی افق

          آخرین رنگ به جا مانده از پرده عشق

  خنده گریه های با تو ُ بی تو..

                                                   شمارش اضداد است اینچنین

که هوس خاک را نوشدارویی نیست

  چه آنکه بعد سهراب!

دارویی که مرا قصاصش قتل است و مقتول آن من

مرهمی که زخم مرا صد بار بی حاجت است.

                                   نبش خواهی سهراب را روزی

ـ چیست در این که هر ساله در دهشت استخوان سوز سرمای زمستان

بنفشه های بهاری می زاید؟!

ـ روح نیست

               نه دستی ُ

                            نه معجزی ُ

                                          نه وهمی!

   بل دارویی ست که طعمش را خاک به بنفشه های بهاری می نوشاند!

                  نوشته شده توسط ف - سپید